pytanie zadane 31 marca 2016 w Kuchnia przez użytkownika Gość

1 odpowiedź

odpowiedź 31 marca 2016 przez użytkownika

Miodosytnictwo to inaczej sporządzanie miodów pitnych, robienie z miodów i z owoców napoi.

Sięga ono w Polsce czasów pogańskich, choć pierwsze wzmianki pochodzą dopiero z XII wieku. Początkowo były to lekkie napoje służące do popijania posiłków coś jak współczesne kompotyMiodosytnictwo rozwinęło się dopiero, gdy na polskie ziemie zaczęli przybywać zakonnicy słowiańscy. Dodawali oni do miodów drożdże i dodatki korzenne lub soki owocowe, co poprawiało ich smak. 

Występuje kilka rodzajów miodów pitnych, podzielonych pod względem ich proporcji między miodem a wodą. I tak możemy wymienić takie miody pitne jak:

- Półtorak - robiony z naturalnego miodu pszczelego; nazwa wzięła się od proporcji miodu względem wody, którego było 1,5 - jedna część objętości miodu na połowę objętości wody w brzeczce miodowej; taki miód leżakuje od 8 do 10 lat, 

- Dębniak - przechowuje się go w dębowych beczkach i stąd nazwa. Ponieważ działał jak lekarstwo nazywano go też miodem obozowym lub kwarcianym. Ten rodzaj miodu pitnego dzieli się jeszcze na: dwójniaka (jedna objętość miodu na jedną objętość wody), trójniaka (jedna objętość miodu i dwie objętości wody), który leżakuje od 1,5 roku do 4 lat oraz czwórniaka (jedna objętość miodu na trzy objętości wody). Te ostatnie dojrzewają najszybciej, czyli po około 6-8 miesiącach. 

Obecnie miody pitne wytwarza się w spółdzielniach pszczelarskich w pomieszczeniach zwanych miodosytnie m.in. w Krakowie, Lublinie, Nidzicy, Poznaniu, Milejowie czy Sądeckim "Bartniku". Najstarszy taki miód pitny znaleziono podczas wykopalisk w Chinach. Jego wiek określa się na 9 tysięcy lat. 

...