pytanie zadane 16 maja 2018 w Różne przez użytkownika

1 odpowiedź

odpowiedź 16 maja 2018 przez użytkownika

Słownictwo środowiskowe to grupa wyrazów o zamkniętym obiegu. Oznacza to, że występuje ona wśród osób zespolonych jakąś nieformalną więzią np. uczniów, hobbystów, studentów, sportowców, ale też przemytników czy złodziei. Słownictwo to zaspokaja swoiste potrzeby komunikowania się wśród danego kręgu społecznego. 

Zasadniczo słownictwo środowiskowe dzieli się na trzy podstawowe typy:

1. Konieczność nazywania danej sfery zjawisk, które w słownictwie ogólnopolskim są zbyt ubogie lub ogólnikowe, stosowane u ludzi, którzy mają wspólne zainteresowania np.:

- słownictwo łowieckie (określanie czasownikami dźwięków wydawanych przez zwierzęta np. głuszca - krechtać czy żurawia - krerać), 

- żeglarskie,

- szachiści (szach, mat, pat),

- gwara uczniowska i studencka (siema - cześć, ziom - kolega, nara-na razie),

- filatelistyczne.

2. Chęć utajenia wypowiedzi, ukrycia jej przed postronnymi osobami; czyli stosowanie wyrazów maskujących np.
- gra - granica,
- fisy - nogi,
- cajger - zegarek,
- kabel - donosiciel.

3. Manifestacja biegłości językowej i poczucia humoru, zabawa słowna np.
- dziobak - pilny uczeń,
- trzy z dwoma minusami - trzy na szynach.

Czasem może dojść do sytuacji, gdzie słownictwo stosowane w jakimś środowisku, w jakiejś grupie społecznej wychodzi poza nią i przechodzi słownictwo ogólne, stosowane powszechnie przez ludzi. 

...